Centrum Medczne Panaceum sp. z o.o. jest Niepublicznym Zakładem Opieki Zdrowotnej działającym nieustanie od 01.01.2000 roku. Przez lata istnienia ugruntowaliśmy swoją pozycję na rynku medycznym Powiatu Pszczyńskiego.

DIAGNOSTYKA INFEKCJI

W CM Panaceum istnieje możliwość wykonania badań w kierunku wykrycia najczęstszych patogenów wywołujących zakażenia układu moczowo-płciowego, stanowiących największe zagrożenie dla kobiet w ciąży oraz ich potomstwa, zarówno przed, jak i po porodzie. Dzięki technikom biologii molekularnej można szybko ustalić przyczynę zakażenia (nawet w bardzo wczesnej fazie) i zastosować odpowiednie leczenie.

Zakażenia wirusem HPV

HPV to wirus brodawczaka ludzkiego (human papillomavirus). Istnieje około 100 typów tego wirusa, z  czego część jest odpowiedzialna za powstawanie łagodnych zmian na skórze i narządach płciowych. Z  kolei zakażenia typami HPV wysokiego ryzyka są związane z rozwojem groźnych zmian nowotworowych. Ponad 50% ludzi prowadzących aktywne życie seksualne przechodzi w ciągu swego życia zakażenie wirusem HPV. Dojrzałe formy wirusa brodawczaka ludzkiego, które mają zdolność zakażania, znajdują się w powierzchniowej warstwie zmian na skórze i błonach śluzowych. HPV przenosi się poprzez bezpośredni kontakt z tymi zmianami, najczęściej drogą płciową. Możliwe jest również przeniesienie wirusa z zakażonej matki na dziecko w czasie porodu. Spektrum transformacji chorobowych wywoływanych przez wirusy brodawczaka ludzkiego jest bardzo szerokie. Rozwój raka szyjki macicy, drugiego na świecie pod względem zapadalności nowotworu złośliwego występującego u  kobiet, związany jest z  przewlekłymi zakażeniami wysokoonkogennymi typami HPV. Wirusy brodawczaka ludzkiego przyczyniają się również do powstawania zmian pozagenitalnych (np. rozwoju 
raka szyi i głowy). W naszym laboratorium wykonywane jest badanie pozwalające na wykrycie obecności 12 typów wirusa o wysokim potencjale onkogennym: (16, 18, 31, 33, 35, 39, 45, 52, 56, 58, 59, 66), 2 typy o niskim potencjale onkogennym (6, 11) oraz 35 typów wirusa (16, 18, 26, 31, 33, 35, 39, 43, 45, 51,52, 53, 56, 58, 59, 66, 68, 70, 73, 82, 85, 89 oraz 6, 11,40, 42, 44, 54, 61, 62, 71, 72, 81, 83, 84).
Badanie oparte jest na reakcji PCR oraz detekcji z wykorzystaniem najbardziej nowoczesnej technologii mikrochipowej. W  porównaniu do badań cytologicznych diagnostykę molekularną zakażeń HPV charakteryzuje dużo wyższa czułość i specyficzność. Ponadto metoda PCR pozwala na jednoznaczne określenie typu wirusa obecnego w badanym materiale.
 

Zakażenia wirusem opryszczki (HSV)

HSV to wirus opryszczki (herpes simplex virus). Istnieją dwa blisko spokrewnione typy tego wirusa: HSV-1 i HSV-2, które różnią się przede wszystkim epidemiologią.
Oba typy wirusa potrafią namnażać się w układzie nerwowym i przejść w stan utajenia (latencji). Wirusy opryszczki charakteryzuje również zdolność reaktywacji w wyniku działania czynników indukujących, takich jak gorączka, stres psychiczny, 
uraz lub menstruacja.
 
Zakażenie herpeswirusami jest niezwykle częste. HSV przenosi się drogą bezpośredniego kontaktu ze zmianami chorobowymi zlokalizowanymi w jamie ustnej, na skórze twarzy oraz w okolicach narządów płciowych. Oba typy wirusa opryszczki mają zdolność wywoływania zmian na skórze i błonach śluzowych, zarówno okolic narządów płciowych, jak i jamy ustnej.Najbardziej rozpowszechniony jest typ 1 wirusa opryszczki związany z powstawaniem niegroźnych, pęcherzykowych zmian na skórze i błonach śluzowych jamy ustnej. Z kolei HSV-2 zakaża najczęściej okolice narządów płciowych. Infekcje HSV, szczególnie typem 2, mogą być groźne dla kobiet w ciąży. W czasie porodu może dochodzić do zakażenia noworodka, a infekcja dotyczy wielu organów: mózgu, oczu, narządów wewnętrznych. Objawowe zakażenie HSV typu 2 u matki są wskazaniem do rozwiązania ciąży na drodze cesarskiego cięcia. Wirusy typu herpes mogą także powodować infekcje neurologiczne, które są szczególnie groźne dla osób w immunosupresji pierwotnej lub wtórnej.Wczesna i wiarygodna diagnostyka próbek klinicznych pobieranych miejscowo ze zmian umożliwia rozpoczęcie właściwego leczenia. W celu wykrycia wirusa opryszczki stosuje się hodowle komórkowe lub testy serologiczne. Diagnostyka HSV oparta o metodę PCR charakteryzuje krótszy czas otrzymania wyniku oraz wyższa czułość i specyficzność w porównaniu do metod hodowlanych. Badanie z wykorzystaniem techniki PCR, pozwalające na wykrycie wirusów w płynie mózgowo-rdzeniowym, jest obecnie uważane za złoty standard w diagnostyce chorób centralnego układu nerwowego.
 

Zakażenia Chlamydia trachomatis

Chlamydia trachomatisto Gram-ujemna bakteria odpowiedzialna za rozwój nietypowych, trudnych do wyleczenia zakażeń układu moczowo-płciowego. Do zakażenia Chlamydia trachomatisdochodzi najczęściej na skutek kontaktu seksualnego z osobą zarażoną. Możliwe jest również przeniesienie bakterii z zakażonej matki na dziecko w czasie porodu. Objawy infekcji Chlamydia trachomatisbywają podobne do tych, jakie występują przy innych zakażeniach bakteryjnych układu moczowo-płciowego. Chlamydioza objawia się u kobiet ropną wydzieliną z szyjki macicy, często połączoną z dysurią i  krwawieniem międzymiesiączkowym. U mężczyzn  Chlamydia trachomatismoże być przyczyną zapalenia cewki moczowej, jąder, najądrzy, gruczołu krokowego i odbytnicy. U zakażonych noworodków może dochodzić do groźnego w skutkach zapalenia spojówek lub nietypowego zapalenia płuc. Obok objawowych infekcji bardzo częste jest także nosicielstwo lub bezobjawowe zakażenia, co sprzyja rozprzestrzenianiu się patogenu. U kobiet nieleczone zakażenie Chlamydia trachomatismoże prowadzić do zapalenia narządów miednicy mniejszej, niepłodności lub rozwoju ciąży pozamacicznej. Coraz częściej chlamydię wymienia się również jako przyczynę tzw. reaktywnego zapalenia stawów. Badania wskazują również na związek między chlamydiozą i zwiększonym ryzykiem infekcji HIV. W diagnostyce chlamydii 
stosuje się hodowle komórkowe, metody immunoenzymatyczne, hybrydyzacji kwasów nukleinowych i PCR. Diagnostykę opartą o reakcję PCR charakteryzuje wysoka czułość i specyficzność oraz dużo krótszy czas detekcji patogenu w porównaniu do metod hodowlanych. Ze względu na niską czułość i swoistość nie stosuje się testów serologicznych w celu zdiagnozowania chlamydiozy.
 

Zakażenia Ureaplasma urealyticum

Ureaplasma urealyticumto pozbawiony ściany komórkowej mikroorganizm, powodujący zakażenia układu moczowo-płciowego zarówno u kobiet, jak i u mężczyzn. Brak ściany komórkowej u ureaplazmy warunkuje jej naturalną oporność na antybiotyki beta-laktamowe. Ureaplasma urealyticumprzenosi się głównie drogą kontaktów seksualnych. Możliwe jest również przeniesienie patogenu z zakażonej matki na dziecko w czasie porodu lub zakażenie podczas przeszczepu organu. Osoby zakażone Ureaplasma urealyticumodczuwają najczęściej dolegliwości związane z oddawaniem moczu, bolesność i pieczenie w cewce moczowej. Obok infekcji zbliżonych pod względem objawów do innych zakażeń bakteryjnych 
częste jest także nosicielstwo, co sprzyja rozprzestrzenianiu się patogenu. Przewlekłe zakażenie Ureaplasma urealyticummoże rozwinąć się u kobiet w zapalenie jajników, natomiast u mężczyzn może prowadzić do zapalenia gruczołu krokowego, jąder i najądrzy. Powikłaniem nieleczonego zakażenia  U. urealyticum u kobiet w ciąży może być zapalenie błon płodowych i łożyska, co prowadzi często do przedwczesnego porodu. W wyniku infekcji wewnątrzmacicznej lub okołoporodowej u noworodków może rozwinąć się zapalnie płuc, bakteriemia lub zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych. Ureaplasma  urealyticumu osób z niedoborem przeciwciał może prowadzić do bakteriemii, zapalenia stawów i infekcji układu oddechowe Ureaplasma urealyticumjest trudnym w diagnostyce mikroorganizmem, wymagającym długotrwałej hodowli na specjalnych podłożach. Wykrycie obecności ureaplazmy w  rutynowych hodowlach bakteryjnych jest praktycznie niemożliwe. W tej sytuacji diagnostyka z wykorzystaniem techniki PCR jest jedyną możliwością potwierdzenia obecności patogenu w badanym materiale. Ureaplasma urealyticummożna identyfikować w miejscowo pobranych materiałach, takich jak wymazy z cewki moczowej lub kanału szyjki macicy, a także z moczu.
 

Zakażenia Mycoplasma genitalium, Mycoplasma hominis

Mykoplazmy stanowią dużą grupę drobnoustrojów charakteryzujących się brakiem ściany komórkowej i  obecnością trójwarstwowej, bogatej w sterole błony. Brak ściany komórkowej warunkuje naturalną oporność mykoplazm na szeroko stosowane antybiotyki beta-laktamowe. Mycoplasma hominisjest powszechnym komensalem wchodzącym w skład naturalnej flory układu moczowo-płciowego.Do zakażeń mykoplazmatycznych dochodzi głównie drogą kontaktów płciowych. Możliwe jest również przeniesienie patogenu z zakażonej matki na dziecko w czasie porodu lub zakażenie podczas przeszczepu organu.
 
Mycoplasma genitaliumi  Mycoplasma hominis, zwane mykoplazmami urogenitalnymi, związane są z rozwojem nierzeżączkowego zapalenia cewki moczowej, zapalenia szyjki macicy i narządów miednicy mniejszej. Infekcje mykoplazmatyczne cechują się różnorodnością, co sprawia, że ich rozpoznanie nastręcza dużo trudności. Obok pełnoobjawowych infekcji częste jest także nosicielstwo, co sprzyja rozprzestrzenianiu się patogenu.Przewlekłe zakażenie mykoplazmami może doprowadzić do niepłodności mechanicznej, a u mężczyzn do zapalenia najądrzy, co w konsekwencji przyczynia się do częściowej lub całkowitej azoospermii. Powikłaniem nieleczonego zakażenia Mycoplasma hominisu  kobiet w ciąży może być zapalenie błon płodowych i łożyska, co prowadzi często do przedwczesnego porodu. W wyniku infekcji wewnątrzmacicznej lub okołoporodowej u noworodków może rozwinąć się zapalnie płuc, bakteriemia lub zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych.W diagnostyce zakażeń mykoplazmatycznych najlepszą metodą wykrywania tych mikroorganizmów okazał się PCR, ponieważ z uwagi na niskie miano przeciwciał nie stosuje się analiz serologicznych. Mykoplazmy urogenitalne można identyfikować w  miejscowo pobranych materiałach, takich jak wymazy z cewki moczowej lub kanału szyjki macicy, a także z moczu.
 

Zakażenia Neisseria gonorrhoeae

Neisseria gonorrhoeaeto Gram-ujemna bakteria powodująca jedną z najczęściej występujących chorób przenoszonych drogą płciową – rzeżączkę. Bardzo często obserwuje się jednoczesne zarażenie innymi patogenami przenoszonymi drogą płciową, głównie Trichomonas vaginalis, Candida albicansi Chlamydia trachomatis.
 
Do infekcji dwoinką rzeżączki dochodzi na skutek kontaktu seksualnego z osobą zakażoną lub poprzez używanie tych samych przedmiotów higieny osobistej. Możliwe jest również przeniesienie bakterii z  zarażonej matki na dziecko w czasie porodu. Bakteria atakuje błonę śluzową szyjki macicy, cewki moczowej, odbytnicy, gardła i spojówek. Rzeżączka objawia się u kobiet ropną wydzieliną z cewki moczowej lub szyjki macicy, często połączoną z zaburzeniami mikcji i bólem podczas stosunków płciowych. U mężczyzn głównymi objawami choroby są bolesne oddawanie moczu i obecność ropnej wydzieliny z cewki moczowej. Z kolei zapalenie spojówek często pojawia się u noworodków zakażonych podczas porodu. Rzeżączka może też przebiegać bezobjawowo, co sprzyja rozprzestrzenianiu się patogenu w populacji. Nieleczona rzeżączka lub jej nawracające zakażenia mogą prowadzić u kobiet do zapalenia jajowodów i  jajników, którego następstwem może być ciąża pozamaciczna lub niepłodność. U mężczyzn w wyniku powikłań może dojść do zapalenia najądrzy i  prostaty. Przedostanie się bakterii do układu krwionośnego wiąże się z rozwojem zapalenia stawów, opon mózgowych i wsierdzia. Z kolei zakażenia okołoporodowe mogą prowadzić do upośledzenia lub utraty wzroku u niemowląt. Niektóre badania wskazują również na związek między zarażeniem dwoinką rzeżączki i zwiększonym ryzykiem infekcji HIV. W diagnostyce rzeżączki stosuje się hodowle bakteryjne i barwienie Grama. Wykrywanie Neisseria gonorrhoeaew oparciu o reakcję PCR jest bardzo czułą techniką, często używaną w celu potwierdzenia wyników pozytywnych uzyskanych za pomocą innych metod diagnostycznych

Zakażenia Trichomonas vaginalis

Trichomonas vaginalisto pierwotniak wywołujący rzęsistkowicę, jedną z najczęstszych chorób przenoszonych drogą płciową. Bardzo często obserwuje się jednoczesną infekcję rzęsistkiem i innymi patogenami przenoszonymi drogą płciową, głównie dwoinką rzeżączki.
 
Trichomonas vaginalispasożytuje w układzie moczowo-płciowym (głównie w pochwie i  cewce moczowej). Rzęsistkowica rozwija się głównie u kobiet i objawia się upławami (zielonkawymi lub żółtawymi, pienistymi, o niemiłej woni), świądem, stanem zapalnym sromu i pochwy, bólem podczas oddawaniu moczu i stosunków płciowych. U mężczyzn objawia się wydzieliną z cewki moczowej i/lub bolesnym oddawaniem moczu; prowadzi również do zapalenia żołędzi, napletka lub gruczołu krokowego. Nawet do 50% przypadków rzęsistkowicy może przebiegać bezobjawowo. Rzęsistkowica ma negatywny wpływ na przebieg ciąży - może prowadzić do przedwczesnego porodu i niskiej masy urodzeniowej noworodka. Niektóre badania wskazują na związek między zarażeniem rzęsistkiem pochwowym i zwiększonym ryzykiem zarażenia HIV. Wykrywanie obecności DNA Trichomonas vaginalisza pomocą PCR charakteryzuje największą czułość  i  swoistość. Ponadto jest to metoda dużo szybsza niż tradycyjna hodowla i pozwala na rozstrzyganie wątpliwych wyników uzyskanych za pomocą innych badań.

Zakażenia Gardnerella vaginalis

Bakteria beztlenowa Gardnerella vaginaliswystępuje w dolnym odcinku układu moczowo-płciowego, głównie u kobiet. Jej intensywne namnożenie prowadzi do powstawania bakteryjnego zapalenia pochwy tzw. waginozy bakteryjnej. Jest to najczęściej spotykany rodzaj infekcji pochwy i sromu u kobiet w wieku reprodukcyjnym. Gardnerella vaginalisnie należy do patogenów przenoszonych drogą płciową, ale rozwój waginozy bakteryjnej ma często związek z aktywnością seksualną (duża liczba partnerów lub partner będący bezobjawowym nosicielem Gardnerella vaginalis). Do zakażenia nie dochodzi natomiast poprzez używanie przedmiotów higieny osobistej należących do osoby zarażonej. Przyczyny waginozy bakteryjnej nie są dobrze znane, ale do czynników ryzyka można zaliczyć stosowanie antybiotyków, zmniejszoną produkcję estrogenów w  wieku menopauzalnym, stosowanie wkładki wewnątrzmacicznej lub irygacji pochwy. Bakterie będące przyczyną waginozy mogą również infekować macicę i jajowody, co z kolei prowadzi do zapalenia górnego odcinka dróg rodnych, a w konsekwencji do uszkodzenia jajowodów i niepłodności. Wczesne rozpoznanie waginozy bakteryjnej jest szczególnie ważne w  przypadku kobiet ciężarnych. Nieleczona infekcja może prowadzić do zapalenia pęcherza płodowego i  łożyska, przedwczesnego pęknięcia błon płodowych, przedwczesnego porodu, niskiej masy urodzeniowej dziecka oraz zapalenia 
błony śluzowej macicy i przydatków w okresie połogu. Badanie w kierunku Gardnerella vaginaliswarto również wykonać przed planowanym zabiegiem histerektomii (wycięcia macicy), gdyż obecność bakterii zwiększa prawdopodobieństwo późniejszego wystąpienia zapalenia górnego odcinka dróg rodnych. Waginoza bakteryjna może zwiększyć podatność kobiet na choroby przenoszone droga płciową, takie jak chlamydioza czy rzeżączka, i zakażenie wirusem HIV.
 
Diagnostyka waginozy bakteryjnej jest wieloczynnikowa i obejmuje analizę charakterystycznych objawów, określenie pH pochwy czy analizę mikroskopową wymazu. W celu stwierdzenia obecności Gardnerella vaginaliswe florze pochwy zaleca się posiew lub badanie z wykorzystaniem techniki PCR.
 

Zakażenia wirusem cytomegalii (CMV)

CMV to wirus cytomegalii. Jest on szeroko rozpowszechniony – około 40% ludzi jest jego nosicielami. 
 
U  osób zakażonych wirusa cytomegalii można znaleźć w płynach ciała - głównie w ślinie, moczu i spermie. Choroba przenosi się na drodze kropelkowej i poprzez kontakt płciowy z osobą zarażoną. CMV może również przenikać przez łożysko i zakażać płód. Cytomegalia przebiega często bezobjawowo (lub z objawami grypopodobnymi) i nie daje powikłań, ale zakażenie pierwotne przechodzi zazwyczaj w formę utajoną (latentną). CMV może być niebezpieczny dla kobiet w pierwszym trymestrze ciąży, kiedy powikłaniami grozi zarówno infekcja pierwotna, jak i reaktywacja wirusa. Ciężarne pracownice żłobków i przedszkoli są szczególnie narażone na pierwotną infekcję cytomegalowirusem, który poprzez łożysko zaraża również płód. Zakażenie wrodzone CMV dotyczy około 1% dzieci i może być przyczyną głuchoty, upośledzeń umysłowych, zaburzeń wzroku i wad rozwojowych u noworodków. U dorosłych cytomegalia jest jedną z ważniejszych przyczyn zachorowalności i umieralności osób z upośledzoną funkcją układu odpornościowego. W diagnostyce CMV najlepszą stosowaną metodą jest PCR, który charakteryzuje krótki czas detekcji oraz wysoka czułość i swoistość. Technika ta pozwala na wykrycie materiału genetycznego wirusa we krwi, jak i w wodach płodowych zakażonych kobiet w ciąży. Cytomegalię można również zdiagnozować za pomocą metod immunofluorescencyjnych wykrywających antygeny CMV. 
Diagnostyka serologiczna nie jest zalecana ze względu na możliwość wystąpienia reakcji krzyżowych z innymi wirusami z rodziny Herpesviridae.W miarę możliwości narządy do przeszczepów i krew przeznaczona do transfuzji powinny być przebadane pod kątem obecności CMV
 

Zakażenia Streptococcus agalactiae

Streptococcus agalactiaeto Gram-dodatnia bakteria będąca patogenem zarówno zwierząt domowych, jak i  ludzi. Bakteria jest bardzo inwazyjna (spotykana w  układzie pokarmowym, moczowo-płciowym, ranach, a  nawet układzie oddechowym), ale najczęściej nie powoduje żadnej reakcji zapalnej. U  większości dorosłych bakteria nie wywołuje objawów chorobowych, z  wyjątkiem grup ryzyka, do których zalicza się kobiety w ciąży, chorych na cukrzycę, nowotwory, choroby układu krwionośnego lub moczowo-płciowego. Obecnie Streptococcus agalactiaejest najbardziej znany z  powodu komplikacji poporodowych i rozwoju sepsy u noworodków.Drogi rozprzestrzeniania się Streptococcus agalactiaenie są do końca poznane, ale podejrzewa się, że głównym źródłem infekcji jest skóra i układ moczowo-płciowy osób będących nosicielami. Szczególnie niebezpieczne jest zakażenie dziecka przez matkę-nosicielkę w czasie ciąży lub porodu. Szacuje się, że 
15-40% kobiet w  ciąży jest zakażonych GBS. Drogi rozprzestrzeniania się Streptococcus agalactiaenie są do końca poznane, ale podejrzewa się, że głównym źródłem infekcji jest skóra i  układ moczowo-płciowy osób będących nosicielami. Szczególnie niebezpieczne jest zakażenie dziecka przez matkę-nosicielkę w czasie ciąży lub porodu. Szacuje się, że 15-40% kobiet w ciąży jest zakażonych GBS. Infekcje Streptococcus agalactiaesą szczególnie niebezpieczne dla noworodków. W czasie porodu błony śluzowe dziecka zostają skolonizowane przez GBS występujące w wydzielinie pochwy. U  dzieci zarażonych w czasie porodu bardzo szybko (najczęściej w ciągu 24 godzin) rozwija się zapalenie płuc, bakteriemia i zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych. Okołoporodowe zakażenia Streptococcus agalactiaesą główną przyczyną śmiertelności wśród noworodków. Z kolei infekcje wewnątrzmaciczne prowadzą najczęściej do obumarcia płodu. Infekcje Streptococcus agalactiaesą szczególnie niebezpieczne dla noworodków.
 
W czasie porodu błony śluzowe dziecka zostają skolonizowane przez GBS występujące w wydzielinie pochwy. U  dzieci zarażonych w  czasie porodu bardzo szybko (najczęściej w  ciągu 24 godzin) rozwija się zapalenie płuc, bakteriemia i  zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych. Okołoporodowe zakażenia Streptococcus agalactiaesą główną przyczyną śmiertelności wśród noworodków. Z kolei infekcje wewnątrzmaciczne prowadzą najczęściej do obumarcia płodu. Ze względu na bezobjawowy charakter infekcji zaleca się badanie w  kierunku Streptococcus agalactiaewszystkim kobietom w  ciąży między 35 a  37 tygodniem (rekomendacja Polskiego Towarzystwa Ginekologicznego 2008  r.). Diagnostyka molekularna jest równie czuła jak hodowle bakteryjne, ale pozwala na otrzymanie wyniku w  dużo krótszym czasie. Wśród czynników zwiększających prawdopodobieństwo zakażenie dziecka w czasie porodu zalicza się poród przedwczesny (przed 37 tygodniem ciąży), przedwczesne odejście wód płodowych, gorączkę okołoporodową u  matki czy silny stopień skolonizowania pochwy przez Streptococcus agalactiae u  kobiety rodzącej. Podawanie kobietom-nosicielkom GBS antybiotyków w  czasie porodu pozwala na zapobieganie poważnym konsekwencjom zakażeń S. agalactiaeu noworodków.

 

CM Panaceum | Badania Diagnostyczne Nowości w Panaceum

  • Certyfikat ISO 9001:2009:

    W dniu 15.10.2014 otrzymaliśmy Certyfikat potwierdzający wdrożenie i stosowanie Systemu Zarządzania Jakością zgodnego z normą:
    PN-EN ISO 9001:2009. więcej...
  • Cenniki badań laboratoryjnych:

    Od początku nowego roku cenniki badań laboratoryjnych dostępne są w laboratorium lub pod numerem tel.: + 48 32 210 1035
  • Aktualizacja zakresu badań genetycznych:

    Laboratorium Analityczne poszerzyło zakres wykonywanych badań genetycznych więcej...

Jak przygotować się do pobrania krwi ?

Podstawowe informacje dla pacjenta odnośnie poboru krwi w naszym laboratorium analitycznym.

Jak przygotować się do badania moczu ?

Ważne informacje oraz instrukcje dla pacjentów chcących przygotować się do badania moczu.

Imie oraz Nazwisko: Adres email: Wiadomość:
Niepubliczny Zakład Opieki Zdrowotnej
Centrum Medyczne PANACEUM Sp.z o. o. w Pszczynie

ul. Batorego 28 43-200 Pszczyna
ul. Dobrawy 7A 43-200 Pszczyna
Centrum Medyczne Panaceum sp. z o.o. Wszystkie prawa zastrzeżone 2007 - 2019