Centrum Medczne Panaceum sp. z o.o. jest Niepublicznym Zakładem Opieki Zdrowotnej działającym nieustanie od 01.01.2000 roku. Przez lata istnienia ugruntowaliśmy swoją pozycję na rynku medycznym Powiatu Pszczyńskiego.

DIAGNOSTYKA ZAKAŻEŃ OGÓLNOUSTROJOWYCH

Klasyczna diagnostyka mikroorganizmów chorobotwórczych opiera się głównie na metodach hodowlanych i serologicznych. Badania hodowlane z reguły mogą być przeprowadzane tylko w wyspecjalizowanych laboratoriach i posiadają cały szereg wad, które ograniczają możliwość ich skutecznego wykorzystania w codziennej praktyce lekarskiej. Poza tym są one drogie, czaso- i pracochłonne, a czasami wręcz niemożliwe. Z kolei jednym z głównych ograniczeń metod immunologicznych jest występowanie tzw. okienka serologicznego. Obejmuje ono okres od chwili zakażenia do wytworzenia przeciwciał skierowanych przeciwko danemu patogenowi, który może trwać nawet do kilku miesięcy. 

Wykrywanie materiału genetycznego mikroorganizmów chorobotwórczych to najwyższy standard pośród dotychczas stosowanych metod diagnostycznych. Są one szczególnie użyteczne w sytuacjach, gdy niezbędny jest krótki czas uzyskania wyników i wysoka specyficzność badania. Identyfikacja czynnika chorobotwórczego następuje natychmiast po rozwinięciu się zakażenia, a nie, jak w przypadku badań immunologicznych, po wytworzeniu przeciwciał, które mogą pojawić się po kilku tygodniach lub być nieobecne w przypadku upośledzonej odporności. Diagnostyka molekularna daje także możliwość ilościowej oceny materiału genetycznego patogenu, a to pozwala na ocenę stopnia nasilenia zakażenia, 
a także na monitorowanie terapii.
 
W CM Panaceum istnieje możliwość wykonania badań w kierunku najczęstszych zakażeń ogólnoustrojowych w oparciu o najnowsze techniki biologii molekularnej, pozwalające na specyficzne wykrycie materiału genetycznego patogenów.
 

Zakażenia wirusem cytomegalii (CMV)

CMV to wirus cytomegalii. Jest on szeroko rozpowszechniony – około 40% ludzi jest jego nosicielami. U osób zakażonych wirusa cytomegalii można znaleźć w płynach ciała - głównie w ślinie, moczu i spermie. Choroba przenosi się na drodze kropelkowej i poprzez kontakt płciowy z osobą zarażoną. CMV może również przenikać przez łożysko i zakażać płód. Cytomegalia przebiega często bezobjawowo (lub z objawami grypopodobnymi) i nie daje powikłań, ale zakażenie pierwotne przechodzi zazwyczaj w formę utajoną (latentną). CMV może być niebezpieczny dla kobiet w pierwszym trymestrze ciąży, kiedy powikłaniami grozi zarówno infekcja pierwotna, jak i reaktywacja wirusa. Ciężarne pracownice żłobków 
i przedszkoli są szczególnie narażone na pierwotną infekcję cytomegalowirusem, który poprzez łożysko zaraża również płód. Zakażenie wrodzone CMV dotyczy około 1% dzieci i może być przyczyną głuchoty, upośledzeń umysłowych, zaburzeń wzroku i wad rozwojowych u noworodków. U dorosłych cytomegalia jest jedną z ważniejszych przyczyn zachorowalności i umieralności osób z upośledzoną funkcją układu odpornościowego. W diagnostyce CMV najlepszą stosowaną metodą jest PCR, który charakteryzuje krótki czas detekcji oraz wysoka czułość i swoistość. Technika ta pozwala na wykrycie materiału genetycznego wirusa we krwi, jak i w wodach płodowych zakażonych kobiet w ciąży. Cytomegalię można 
również zdiagnozować za pomocą metod immunofluorescencyjnych wykrywających antygeny CMV. Diagnostyka serologiczna nie jest zalecana ze względu na możliwość wystąpienia reakcji krzyżowych z innymi wirusami z rodziny Herpesviridae. W miarę możliwości narządy do przeszczepów i krew przeznaczona do transfuzji powinny być przebadane pod kątem obecności CMV.
 

Zakażenia wirusem Epstein-Barr

EBV to wirus Epsteina-Barr, który wywołuje mononukleozę zakaźną. EBV należy do wirusów bardzo rozpowszechnionych w naszej populacji. Wśród objawów choroby najbardziej charakterystyczne jest powiększenie węzłów chłonnych na szyi i karku oraz silna bolesność gardła. Mononukleoza może przebiegać z gorączką, powodować powiększenie śledziony i wątroby. Zakażenie EBV jest jednak często bezobjawowe, ale wirus pozostaje w organizmie przez całe życie w formie latentnej. Do poważniejszych powikłań mononukleozy zakaźnej należy pęknięcie śledziony. Infekcja wirusem Epsteina-Barr może mieć też związek z rozwojem niektórych nowotworów: chłoniaka Burkitta, chorobą Hodgkina i rakiem jamy nosowo-gardłowej. U osób z prawidłowo funkcjonującym układem odpornościowym rzadko dochodzi do powikłań w czasie infekcji EBV. Wirus może być natomiast bardzo groźny dla osób w immunosupresji, biorców przeszczepów narządowych oraz zakażonych wirusem HIV, u których często rozwija się choroba limfoproliferacyjna o wysokiej śmiertelności. W diagnostyce mononukleozy stosuje się badanie liczby limfocytów, analizę prób wątrobowych i przeciwciał heterofilnych oraz testy serologiczne. Metoda PCR pozwala na bezpośrednie wykrycie materiału genetycznego EBV, charakteryzuje ją wysoka czułość i specyficzność oraz szybki czas detekcji. Technika ta pozwala na zdiagnozowanie mononukleozy, jak i reaktywacji wirusa w potransplantacyjnej chorobie limfoproliferacyjnej. Zarówno biorca, jak i dawca organów do transplantacji powinni być przebadani w kierunku zarażenia EBV, a w razie podejrzenia infekcji wirusowej reaktywacja EBV może być monitorowana z pomocą badań molekularnych.
 

Zakażenia wirusem Epstein-Barr (EBV)

EBV to wirus Epsteina-Barr, który wywołuje mononukleozę zakaźną. EBV należy do wirusów bardzo rozpowszechnionych w naszej populacji. Wirus Epsteina-Barr przenosi się drogą kropelkową - z tego powodu mononukleoza zakaźna nazywana bywa „chorobą pocałunków”. Wśród objawów choroby najbardziej charakterystyczne jest powiększenie węzłów chłonnych na szyi i karku oraz silna bolesność gardła. Mononukleoza może przebiegać z gorączką, powodować powiększenie śledziony i wątroby. Zakażenie EBV jest jednak często bezobjawowe, ale wirus pozostaje w organizmie przez całe życie w formie latentnej. Do poważniejszych powikłań mononukleozy zakaźnej należy pęknięcie śledziony. 
 
Infekcja wirusem Epsteina-Barr może mieć też związek z rozwojem niektórych nowotworów: chłoniaka Burkitta, chorobą Hodgkina i rakiem jamy nosowo-gardłowej.
 
U osób z prawidłowo funkcjonującym układem odpornościowym rzadko dochodzi do powikłań w czasie infekcji EBV. Wirus może być natomiast bardzo groźny dla osób w immunosupresji, biorców przeszczepów narządowych oraz zakażonych wirusem HIV, u których często rozwija się choroba limfoproliferacyjna o wysokiej śmiertelności. W diagnostyce mononukleozy stosuje się badanie liczby limfocytów, analizę prób wątrobowych i przeciwciał heterofilnych oraz testy serologiczne. Metoda PCR pozwala na bezpośrednie wykrycie materiału genetycznego EBV, charakteryzuje ją wysoka czułość i specyficzność oraz szybki czas detekcji. Technika ta pozwala na zdiagnozowanie mononukleozy, jak i reaktywacji wirusa w potransplantacyjnej chorobie limfoproliferacyjnej.
 
Zarówno biorca, jak i dawca organów do transplantacji powinni być przebadani w kierunku zarażenia EBV, a w razie podejrzenia infekcji wirusowej reaktywacja EBV może być monitorowana z pomocą badań molekularnych.
 

Zakażenia Parwowirusem B-19

Parwowirus B-19 to jeden z najmniejszych bezosłonkowych wirusów DNA, szeroko rozpowszechniony w populacji – ok. 60% ludzi do 30 roku życia zostaje nim zainfekowanych. Początkowo uważany był za „sierocy”, to znaczy nie wywołujący żadnej choroby. Obecnie opisano wiele chorób spowodowanych infekcją tym wirusem Zakażenie parwowirusem przenosi się głównie drogą oddechową oraz na skutek przetoczenia zakażonej krwi i preparatów krwiopochodnych. 
U dzieci jest on przyczyną niegroźnej choroby zakaźnej o ostrym przebiegu, nazwanej „zespołem spoliczkowanej twarzy”, charakteryzującej się wystąpieniem różyczkopodobnej lub odropodobnej wysypki oraz gorączką. U dorosłych, szczególnie u kobiet, może powodować nietypowe zapalenie stawów, którym czasem towarzyszy zapalenie naczyń lub nerwów obwodowych. U wielu osób infekcja może przebiegać bezobjawowo. Wirus B-19 jest szczególnie groźny dla kobiet w ciąży, może 
bowiem przenikać przez łożysko. W konsekwencji u płodu rozwija się anemia lub obrzęk uogólniony, a w skrajnych przypadkach może dojść do poronienia lub wewnątrzmacicznego obumarcia płodu. Rocznie około 1,5% kobiet w ciąży zostaje zarażonych parwowirusem, a za najbardziej niebezpieczną uznaje się infekcję między 13 a 16 tygodniem ciąży. U osób z obniżoną odpornością, np. po leczeniu cytostatykami, niedożywionych, biorców przeszczepów, chorych na białaczki czy nowotwory, parwowirus B-19 powoduje ciężką niedokrwistość na skutek niszczenia krwinek czerwonych w szpiku kostnym. Parwowirus jest również niebezpieczny dla osób chorych na anemię sierpowatą, u których często powoduje poważny spadek liczby retikulocytów. Diagnostyka laboratoryjna polega na wykryciu immunoglobulin M i G skierowanych przeciw białkom kapsydu parwowirusa. Na tej podstawie można podjąć się określenia stanu serologicznego pacjenta i okresu zakażenia. Najbardziej jednak specyficznym badaniem jest bezpośrednie wykrycie DNA parwowirusa metodą PCR. Dużą zaletą tej techniki jest możliwość uzyskania prawidłowego wyniku dodatniego nawet w czasie odległym od zakażenia, a także w stanie immunosupresji chorego.
 

Zakażenia Borrelia burgdorferi

Borrelia burgdorferijest Gram-ujemną bakterią, której rezerwuarem są różne gatunki ptaków i ssaków. U człowieka powoduje ona chorobę zakaźną – boreliozę. O ile w Stanach Zjednoczonych borelioza jest związana na ogół ze szczepem Borrelia burgdorferisensu stricto, w Europie opisano kilka patogennych dla człowieka szczepów: Borrelia burgdorferisensu stricto, Borrelia garinii, Borrelia afzelii, Borrelia spielmaniioraz Borrelia valaisiana. Tak więc w Europie diagnostyka ikrobiologiczna musi uwzględniać różnorodność czynnika zakaźnego. Borrelia burgdorferijest bakterią przenoszoną przez kleszcze. Człowiek może zostać zakażony w czasie ugryzienia przez kleszcza, a prawdopodobieństwo zakażenia wzrasta wraz z przedłużającym się kontaktem roztocza ze skórą człowieka.
 
Początkowo zakażenie rozwija się w skórze i często jest widoczne jako pojawiający się około 2 tygodnie po ugryzieniu rumień, który może migrować w skórze, samoistnie zanikać, bywa także, że nie pojawia się wcale (u około 25% zakażonych). 
W pierwszej fazie choroby mogą się też pojawić objawy grypopodobne. W późniejszej fazie objawy są często niespecyficzne i trudne do jednoznacznego zdiagnozowania - może pojawiać się drętwienie i ból kończyn, porażenie nerwów twarzowych, zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych. Nieleczona lub niewłaściwie leczona borelioza prowadzi do przewlekłego zapalenia stawów, bólów mięśniowych, zaburzeń ze strony układu nerwowego (utrata pamięci, problemy z koncentracją) i układu krążenia (zapalenie mięśnia sercowego). Najbardziej skutecznym klasycznym sposobem wykrywania infekcji jest bezpośrednia hodowla Borrelia burgdorferi. Jednak w zależności od rodzaju pobranej próbki kończy 
się ona z różnym powodzeniem, poza tym jest trudna i bardzo czasochłonna. Metody serologiczne również nie pozwalają na jednoznaczne potwierdzenie bądź wykluczenie zakażenia. Odpowiedź immunologiczna na poszczególne antygeny krętka kształtuje się w zależności od zaawansowania klinicznego choroby. Pozytywny wynik testów serologicznych nie w każdym przypadku wskazuje na aktywny proces chorobowy. Możliwe jest np. wykrycie przeciwciał pochodzących z przebytej infekcji Borrelia burgdorferi. Poza tym może dojść do wystąpienia reakcji krzyżowych powodowanych przez zakażenia np. krętkami kiły, gorączki pierwotnej czy leptospirami. Z kolei negatywny wynik testu potwierdzenia nie może wykluczyć infekcji Borrelia burgdorferi- zwłaszcza w jej wczesnej fazie możliwe jest, że przeciwciała nie są jeszcze obecne w ilości umożliwiającej wykrycie, natomiast w przypadkach przewlekłego zakażenia Borrelia burgdorferikrętki (antygeny krętkowe) stają się mało dostępne dla komórek immunokompetentnych i nie dochodzi do produkcji specyficznych przeciwciał. W związku z powyższym za metodę referencyjną nowoczesnej diagnostyki boreliozy uważa się metody genetyczne 
wykorzystujące technikę PCR. Wiarygodna diagnostyka metodą PCR z właściwie wybranego materiału klinicznego wspomagana diagnostyką serologiczną stanowi jedyną możliwość rozpoznania choroby. Techniki biologii molekularnej pozwalają na jednoznaczną identyfikację czynnika zakaźnego w każdej fazie choroby, a możliwie najszybsze rozpoczęcie właściwej antybiotykoterapii jest warunkiem niedopuszczenia do rozwinięcia się przewlekłej boreliozy.
 

Zakażenia wirusem herpes typ 6 (HHV-6)

HHV-6 to ludzki herpeswirus typu 6, występujący w dwóch odmianach: A i B. Jest on odpowiedzialny za dwie jednostki chorobowe: rumień nagły u dzieci (zwany również chorobą trzydniową) i zespół mononukleozopodobny u dorosłych. Wirus jest szeroko rozpowszechniony – ponad 95% ludzi (najczęściej w dzieciństwie) ulega zarażeniu HHV-6. Wirus przenosi się na drodze kropelkowej. W rzadkich przypadkach HHV-6 może też ulegać integracji z genomem osoby zakażonej i być dziedziczony przez potomstwo. 
 
Gorączka trzydniowa jest ostrą chorobą zakaźną charakteryzującą się wysoką temperaturą, której mogą towarzyszyć zmiany grudkowe w gardle, wysypka, kaszel, biegunka oraz rzadko drgawki. U dorosłych infekcja HHV-6 przebiega najczęściej w postaci limfadenopatii, czasem w odmianie ciężkiej, z towarzyszącą gorączką i zaburzeniami funkcji wątroby. Po przebyciu zakażenia wirus pozostaje w stanie uśpienia w gruczołach ślinowych i komórkach jednojądrzastych krwi obwodowej, ale może ulec reaktywacji w warunkach immunosupresji gospodarza. U osób po przeszczepach reaktywacja HHV-6 może prowadzić do zahamowania czynności szpiku kostnego, odrzucenia przeszczepu i komplikacji ze strony układu erwowego. Niektóre badania wskazują na związek między infekcją HHV-6 i rozwojem niektórych chorób, np. stwardnienia rozsianego lub AIDS.w warunkach immunosupresji gospodarza. W porównaniu do długotrwałych i skomplikowanych hodowli omórkowych diagnostyka z wykorzystaniem metody PCR pozwala na szybką diagnozę infekcji wirusem herpes typu 6. Diagnostyka z wykorzystaniem materiału pozbawionego komórek (np. płynu mózgowo-rdzeniowego) pozwala na odróżnienie reaktywacji wirusa od infekcji latentnej.

 

CM Panaceum | Badania Diagnostyczne Nowości w Panaceum

  • Certyfikat ISO 9001:2009:

    W dniu 15.10.2014 otrzymaliśmy Certyfikat potwierdzający wdrożenie i stosowanie Systemu Zarządzania Jakością zgodnego z normą:
    PN-EN ISO 9001:2009. więcej...
  • Cenniki badań laboratoryjnych:

    Od początku nowego roku cenniki badań laboratoryjnych dostępne są w laboratorium lub pod numerem tel.: + 48 32 210 1035
  • Aktualizacja zakresu badań genetycznych:

    Laboratorium Analityczne poszerzyło zakres wykonywanych badań genetycznych więcej...

Jak przygotować się do pobrania krwi ?

Podstawowe informacje dla pacjenta odnośnie poboru krwi w naszym laboratorium analitycznym.

Jak przygotować się do badania moczu ?

Ważne informacje oraz instrukcje dla pacjentów chcących przygotować się do badania moczu.

Imie oraz Nazwisko: Adres email: Wiadomość:
Niepubliczny Zakład Opieki Zdrowotnej
Centrum Medyczne PANACEUM Sp.z o. o. w Pszczynie

ul. Batorego 28 43-200 Pszczyna
ul. Dobrawy 7A 43-200 Pszczyna
Centrum Medyczne Panaceum sp. z o.o. Wszystkie prawa zastrzeżone 2007 - 2019